-არასოდეს მინახავს ასეთი მშვიდი..
-საწყალი..
-ვფიქრობ..იქნებ ასე უკეთესია.
-ენა როგორ გიბრუნდებათ!
მეჩვენება, რომ მიცვალებული ადგა და გავიდა. მეჩვენება რომ მიცვალებული თავის ადგილს, როგორც არტისტი -სცენას, დაუბრუნდა.
მკაცრი პროფილი აქვს, მართლა არასდროს მინახავს ასეთი მშვიდი.და არც თვალდახუჭული მინახავს აქამდე.თვალდახუჭული ადამიანი საკუთარ სულს უყურებს.იქნებ ამიტომაც..
თუმცა რამდენადმე ვიცნობდი მის თვალებს.უფრო კი საგნების მისეულ ხედვას. და მათი ასახვის ხერხებს ჩალისფერ ქაღალდზე სამოცგრადუსიანი შტრიხებით.
მეჩვენება რომ ეს ხალხი სულ გადაირია.
ქუჩაში გავდივარ. ქუჩა ცარიელია. გაჩერებული საათების ქუჩაზე სიჩუმე ყურებში მიწუის..ჯიხურთან ფეხშიშველი ბავშვი დგას, ჭიქიდან წყალს ღვრის.(სადღაც უკვე ვნახე ეს)
ერთიანად სხეული დამეღალა..მეჩვენება რომ უკან მივრბივარ.სახეებითა და მზერებით გადაჭედილ ოთახში, სადაც სუნთქვა ჭირს არანაკლებ, ვიდრე ცარიელ ქუჩაში, შემიძლია დავწვე და დავიძინო. ჩემს თავზეც იბუტბუტონ სახარების სტრიქონები..
მეჩვენება, რომ მისი სიახლოვე მაშინებს..არასოდეს მინახავს ასეთი ცივი..ლეთარგია.სიმშვიდე..
ხალხი მართლა გადაირია.
No comments:
Post a Comment